W DRODZE DO ŹRÓDŁA ŁASK – OSTATNI DZIEŃ PIELGRZYMI PO SAKTUARIACH ZAMOJSZCZYZNY I PODLASIA

Zakończył się wyjątkowy czas rekolekcji w drodze, podczas których nawiedzaliśmy sanktuaria Zamojszczyzny i Podlasia. Ostatni dzień naszego pielgrzymowania jako Wspólnoty Przenajdroższej Krwi Chrystusa, stał się dla nas szczególnym zwieńczeniem tych pełnych modlitwy i wzruszeń dni.

Nasz dzień rozpoczęliśmy od najważniejszego punktu – Mszy świętej w Sanktuarium Matki Bożej Loretańskiej. Eucharystii przewodniczył oraz homilię wygłosił ks. Łukasz, nasz duchowy opiekun. W swoim słowie przypomniał nam o wartości niesienia świadectwa wiary do naszych domów i codziennych obowiązków. Pełni wdzięczności za dar wspólnoty, po Eucharystii udaliśmy się na wspólne śniadanie do Domu Pielgrzyma w Loretto, które dało nam siły na dalsze kilometry.

Kolejnym przystankiem na naszym szlaku było nowo ustanowione sanktuarium w Milejczycach, które oficjalnie podniesiono do tej godności zaledwie kilka dni temu – 12 czerwca 2026 roku. Miejsce to słynie z cudownego obrazu Serca Jezusowego. W ostatnim roku stało się ono świadkiem licznych, potwierdzonych przez naukę cudów na wielką skalę, co przyciąga tam rzesze wiernych z całego kraju. Ze względu na ogromną liczbę pielgrzymów, cudowny wizerunek Pana Jezusa zdołaliśmy zobaczyć jedynie z daleka. Nie przeszkodziło to jednak nikomu z nas w głębokim zawierzeniu i cichym złożeniu u stóp Zbawiciela wszystkich przywiezionych w sercach intencji.

Po tych poruszających chwilach nadszedł czas na regenerację sił fizycznych. Udaliśmy się do miejscowości Chłopki, gdzie w restauracji „Pod Lipą” czekała na nas smaczna obiadokolacja oraz chwila odpoczynku w braterskiej atmosferze.

Ostatnim punktem naszej duchowej mapy było Sanktuarium św. Antoniego w Radecznicy, położone na terenie diecezji zamojsko-lubaczowskiej. To wyjątkowe miejsce na świecie – jedyne udokumentowane i oficjalnie uznane przez Kościół miejsce objawień św. Antoniego z 1664 roku. Tam, przed obliczem patrona rzeczy zagubionych, każdy z nas uroczyście złożył intencje swojego serca, prosząc o odnalezienie dróg do Boga dla nas i naszych bliskich.

Po krótkiej, indywidualnej modlitwie i chwili zadumy, naładowani duchowo i pełni Bożego pokoju, ruszyliśmy w drogę powrotną do Sanoka.

Z całego serca dziękujemy wszystkim pielgrzymom za wspólne wędrowanie, uśmiech, wzajemne ubogacanie się i zaangażowanie w tworzenie tak pięknej wspólnoty. Niech wyproszone łaski owocują w naszym codziennym życiu, a Boże błogosławieństwo towarzyszy każdemu z Was!

Bóg zapłać za wspólny szlak!