ŚWIĘTYCH PIOTRA I PAWŁA

27 czerwca 2015 roku; Święto dwóch największych Apostołów – Piotra i Pawła Kościół obchodzi 29 czerwca, w poniedziałek. Św. Piotr był uczniem wybranym przez Jezusa do pełnienia posługi prymatu w Kościele. „Ty jesteś Piotr Opoka, i na tej opoce zbuduję mój Kościół, a bramy piekielne go nie przemogą”. Gorliwość misyjna św. Pawła sprawiła, że w bardzo wielu miejscach głosił Ewangelię i zakładał Kościoły. Zyskał miano „Apostoła Narodów”. Obaj przez swoje męczeństwo są związani z Rzymem. Uroczystość świętych Apostołów Piotra i Pawła już od połowy III wieku obchodzona jest wspólnie 29 czerwca.

ŚWIĘTYCH PIOTRA I PAWŁAObaj Apostołowie ponieśli śmierć męczeńską w Rzymie w czasie prześladowania za cesarza Nerona.

Piotr zginął około 64 r. Tradycja przekazuje, że został ukrzyżowany. Apostoł jednak wyznał, że nie jest godny umrzeć jak Jezus. Dlatego też został przybity do krzyża głową w dół.

Paweł, przez jakiś czas więziony w Rzymie, został ścięty mieczem około 67 roku.

Posługa apostolska Piotra i Pawła w Rzymie oraz poniesione tam męczeństwo sprawiły, że Kościół Rzymski nabrał kluczowego znaczenia w chrześcijaństwie. Biskup Rzymu, następca św. Piotra oraz spadkobierca tradycji apostolskiej św. Pawła cieszy się pierwszeństwem i władzą biskupią w całym Kościele.

  • Św. Piotr – pierwszy biskup Rzymu – jest uznawany za pierwszego w gronie Apostołów, który otrzymał od Jezusa specjalną władzę określaną mianem prymatu. Jego następcy, papieże, sprawują najwyższą władzę kościelną. Są też obdarzeni łaską nieomylności w oficjalnym i uroczystym nauczaniu całego Kościoła w sprawach wiary i moralności.

Na znak łączności biskupów ze Stolicą Apostolską w uroczystość św. Piotra i Pawła papież wręcza metropolitom paliusze. Są to koliste wstęgi, ozdobione sześcioma krzyżami, wykonane z białej wełny. Baranki, od których pochodzi wełna, zostają pobłogosławione każdego roku 21 stycznia, w dniu św. Agnieszki.

Papież nakłada paliusze arcybiskupom metropolitom mianowanym w ostatnim okresie. Paliusze są symbolem władzy, jaką zgodnie z prawem metropolita pozostający w komunii z Kościołem Rzymu obejmuje w swojej metropolii. Arcybiskup metropolita zakłada paliusz tylko na terenie swojej własnej archidiecezji podczas uroczystej liturgii.

Co roku na uroczystość świętych apostołów Piotra i Pawła do Rzymu przybywa delegacja Patriarchatu Ekumenicznego. „Obowiązkiem naszych Kościołów jest nieustanne umacnianie i rozwijanie dialogu miłości i prawdy, istniejącego między nimi” – napisał patriarcha Konstantynopola Bartłomiej I. Przesłał on papieżowi Benedyktowi XVI okolicznościowe przesłanie z okazji przypadającego 29 czerwca święta patronów Kościoła katolickiego. List honorowego zwierzchnika światowego prawosławia przekazała Ojcu Świętemu delegacja Patriarchatu, której przewodniczył osobisty wysłannik Bartłomieja – metropolita Francji Emanuel.

W marcu 2003 r., w odpowiedzi na wniosek ks. kard. Józefa Glempa Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów postanowiła, że Uroczystość Św. Apostołów Piotra i Pawła w Kościele Polskim nie obowiązuje, jako święto nakazane. W uroczystość Apostołów Piotra i Pawła za pobożne ucałowanie przedmiotu kultu religijnego (krzyża, różańca, szkaplerza, medalika) poświeconych przez papieża lub biskupa, oprócz odpustów cząstkowych, wierny może uzyskać odpust zupełny, gdy odmówi dodatkowo wyznanie wiary.

Kościół już od roku 258 obchodził święto obu Apostołów św. Piotra i św. Pawła razem w dniu 29 czerwca, zarówno na Zachodzie, jak i na Wschodzie, co by wskazywało na powszechne przekonanie, że to był dzień śmierci obu Apostołów. Taki, bowiem był bardzo dawny zwyczaj, że wspomnienia liturgiczne obchodzono w dniu śmierci męczenników, a od IV wieku także dotyczyło to wyznawców.

  • Uroczystość św. Pawła wraz ze św. Piotrem umieszczono w jednym dniu nie, dlatego, aby równać go w prymacie z pierwszym następcą Chrystusa. Chodziło o podkreślenie, że obaj Apostołowie byli współzałożycielami gminy chrześcijańskiej w Rzymie, że obaj w tym mieście oddali dla Chrystusa życie swoje oraz że w Rzymie są ich relikwie i sanktuaria.

Ponadto według tradycji istniała opinia, dzisiaj uznawana za mylną, że obaj Apostołowie ponieśli śmierć męczeńską w jednym dniu i w tym samym roku.

*****************

HYMN z JUTRZNI na UROCZYSTOŚĆ Świętych PIOTRA i PAWŁA

Męka Bożych Apostołów uświęciła dzień wschodzący;

Piotr i Paweł otrzymali wieniec chwały i zwycięstwa.

Obu mężów połączyła krew przelana bohatersko;

Szli za Bogiem, jako wodzem, Chrystus wiarę ich nagrodził.

Najpierw złożył swe świadectwo Piotr Apostoł, za nim Paweł,

Równy chwałą i wybrany, by się stać narzędziem Pana.

Szymon, aby uczcić Boga, zmarł na krzyżu odwróconym,

Wspominając przepowiednię niegdyś daną mu przez Mistrza.

Stąd wyrasta wielkość Rzymu, który gorliwością słynie,

Utwierdzony krwią tak cenną, godność swą z pasterza czerpie.

Tu się mogą spotkać ludzie z mieszkańcami jasnych niebios;

Tu narodów jest stolica, tron nauczyciela świata.

Dziś prosimy, Zbawicielu, abyś raczył nas, niegodnych,

Złączyć w szczęściu wiekuistym z pasterzami Twego ludu. Amen.

*****************

Św. Piotr poniósł śmierć męczeńską według podania na wzgórzu watykańskim. Miał być ukrzyżowany według świadectwa Orygenesa głową na dół na własną prośbę, gdyż czuł się niegodnym umierać na krzyżu jak Chrystus.

Cesarz Konstantyn Wielki wystawił ku czci św. Piotra nad jego grobem Bazylikę. Obecna Bazylika Św. Piotra w Rzymie pochodzi z wieku XVI-XVII, budowana została w latach 1506-1629. Przy Bazylice Św. Piotra jest usytuowane „Państwo Watykańskie”, istniejące w obecnym kształcie od roku, 1929 jako pozostałość dawnego Państwa Kościelnego. Bazylika wystawiona na grobie św. Piotra jest symbolem całego Kościoła Chrystusa.

Oprócz tej najsłynniejszej świątyni, wystawionej ku czci św. Piotra Apostoła, w samym Rzymie istnieją ponadto: kościół św. Piotra na Górze Złotej (Montorio), czyli na Janikułum, zbudowany na miejscu, gdzie Apostoł miał ponieść śmierć męczeńską; kościół św. Piotra w Okowach, wystawiony na miejscu, gdzie św. Piotr miał być więziony; kościół świętych Piotra i Pawła; kościółek „Quo vadis” przy Via Appia, wystawiony na miejscu, gdzie Chrystus według podania miał zatrzymać Piotra, usiłującego opuścić Rzym.

W czasie prac archeologicznych przeprowadzonych w podziemiach Bazyliki św. Piotra w latach 1940-1949 znaleziono pod konfesją (pod głównym ołtarzem Bazyliki) grób św. Piotra. Chrystus obdarzył swojego następcę darem niezwykłych cudów; Piotr wskrzeszał umarłych (Dz. 9, 32-43), nawet jego własny cień miał moc uzdrawiania (Dz. 5, 15).

Św. Paweł poniósł śmierć męczeńską w Rzymie ok. 67 roku. Wcześniej aresztowany został w Jerozolimie w 60 r. Przebywał w więzieniu w Cezarei Palestyńskiej ponad dwa lata, głosząc i tam Chrystusa. W Rzymie także jakiś czas spędził, jako więzień, aż dla braku dowodów winy został wypuszczony na wolność. Ze swojego więzienia w Rzymie Paweł wysłał szereg listów do poszczególnych gmin i osób. Po wypuszczeniu na wolność zapewne udał się do Hiszpanii (Rz 15, 24-25), a stamtąd powrócił do Achai. Nie wiemy, gdzie został ponownie aresztowany.

  • Według bardzo starożytnego podania św. Paweł miał ponieść śmierć od miecza. Nie jest znany dzień jego śmierci. Za to dobrze zachowano w pamięci miejsce jego męczeństwa Aquae Salviae za Bramą Ostyjską w Rzymie. Ciało Męczennika złożono najpierw w posiadłości św. Lucyny przy drodze Ostyjskiej.

W roku 284 za czasów prześladowania, wznieconego przez cesarza Waleriana, przeniesiono relikwie Apostoła do Katakumb, zwanych dzisiaj Katakumbami św. Sebastiana przy drodze Apijskiej. Być może, na krótki czas spoczęły tu także relikwie św. Piotra. Po edykcie cesarza Konstantyna Wielkiego (313) ciało św. Piotra przeniesiono do Watykanu, a ciało św. Pawła na miejsce jego męczeństwa, gdzie cesarz wystawił ku jego czci bazylikę pod wezwaniem św. Pawła. Św. Paweł jest autorem 13 listów do gmin chrześcijańskich, włączonych do ksiąg Nowego Testamentu.

Opracowano na podstawie publikacji ze strony: http://sanctus.pl, oraz http://www.naszdziennik.pl

 

 

WIELKIE FILARY KOŚCIOŁA ŚWIĘTEGO

 

UROCZYSTOŚĆ ŚWIĘTYCH APOSTOŁÓW PIOTRA I PAWŁA. Pod koniec czerwca wszyscy myślimy o rozpoczynających się wakacjach, dlatego wielu z nas nie przywiązuje wagi do liturgicznej uroczystości, gdy Kościół wspomina swoje dwa filary – św. Piotr i św. Paweł. Wyrazem pamięci o tym dniu liturgicznym niech będzie to rozważanie, które nawiązuje do fragmentu Ewangelii, który Kościół przeznaczył na 29 czerwca (Mt 16,13-19).

Dzięki niemu poznajemy szczególne wydarzenie, które miało miejsce w okolicy Cezarei Filipowej.

Jezus, wybrawszy dwunastu uczniów, aby stale z nim byli, a potem przekazali Jego orędzie, idąc na cały świat, musiał tych uczniów specjalnie przygotować. Kiedy przebywali w okolicach jeziora Genezaret, tłumy ludu stale ich otaczały. „Tak wielu, bowiem przychodziło i odchodziło, że nawet na posiłek nie mieli czasu”(Mk 6,31). Nawet, gdy łodzią odpłynęli na puste miejsce, „widziano ich odpływających. Wielu zauważyło to i zbiegli się tam pieszo ze wszystkich miast, a nawet ich uprzedzili”(Mk 6,33).

Dlatego trzeba było udać się na teren Dekapolu, do ziemi dziesięciu miast pogańskich, gdzie można było spokojnie wędrować i uwolnić się od stale otaczających tłumów, bowiem mieszkający tam poganie nie byli zainteresowani osobą żydowskiego Nauczyciela.

Było to jakby specjalne seminarium przygotowujące uczniów do ich późniejszych zadań. Gdy przybyli w okolice źródeł Jordanu, znajdujących się około czterdziestu kilometrów na północ od jeziora Genezaret, koło których Herod Filip zbudował miasto na cześć Cezara, nazwane Cezareą Filipową, odbył się specyficzny egzamin w ramach tego seminaryjnego studium.

  • Pierwsze pytanie miało charakter raczej socjologiczny: „Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?”.

Uczniowie podają różne opinie współczesnych o Jezusie. Miałby On być wcieleniem zamordowanego przez Heroda Jana Chrzciciela albo Eliaszem, który odszedł do nieba, zabrany na ognistym wozie i ma powrócić na końcu czasów, albo jednym z dawnych proroków, wśród których imiennie wymieniony został Jeremiasz. Pytanie o ludzkie opinie jest łatwym pytaniem, gdyż nie wymaga osobistego zaangażowania, a o innych zwykle i tak dużo się mówi.

Pada, więc drugie pytanie, które dotyczy osobistych poglądów pytanych i ma sprawdzić, na ile skorzystali oni z tego pouczenia, które specjalnie dla nich podjął Jezus w czasie wędrowania po Dekapolu: „A wy za kogo Mnie uważacie?”.

Kim jest Jezus? Kim rysuje się w świadomości swoich uczniów?

  • Na to pytanie w imieniu pozostałych odpowiada Piotr: „Ty jesteś Mesjasz”.
  • Jego odpowiedź jest prawidłowa. Jezus z Nazaretu jest zapowiadanym i oczekiwanym Mesjaszem, czyli Namaszczonym, który ma połączyć w sobie funkcję króla, kapłana i proroka – trzech kategorii ludzi, którzy wchodzili w sprawowanie swojej funkcji religijno-społecznej przez obrzęd namaszczenia, to znaczy wylania im na głowę oliwy symbolizującej spływającą na nich z góry (od Boga) moc sprawowania odpowiedniego zadania.
  • Jezus jest Namaszczonym nie oliwą, ale Duchem Świętym.

Odpowiedź Piotra jest właściwa, choć – jak się okaże niebawem – nie zrozumiał do końca Jezusowego zadania i będzie się sprzeciwiał Jego słowom o czekającej Go męce i śmierci krzyżowej. Wtedy Jezus skarci Piotra bardzo surowo, ale po tej odpowiedzi, po tym zdanym egzaminie, Piotr otrzymuje pochwałę i zapowiedź swojej roli w Kościele:

  • „Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr (czyli Skała), i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą”.
  • Jezus stwierdza, że wiedza Piotra nie pochodzi od niego samego, w tym seminarium ważny jest osobisty wysiłek, ale rezultat zależy od Boga. Bóg objawił Piotrowi mesjańską godność Jezusa, jej poznanie jest bardziej darem Boga i przedmiotem wiary, niż wynikiem ludzkiego studiowania.
  • Nie od człowieka (ciało i krew), ale od Ojca Niebieskiego Piotr ma właściwe rozpoznanie. To jednak obdarowanie Piotra jest zadatkiem jego funkcji w Kościele. Będzie on Skałą, to bowiem oznacza imię, które Szymonowi, synowi Jony, nadał Jezus, wykorzystując teraz znaczenie tego imienia. Będzie Skałą i na tej Skale zostanie zbudowany Kościół, zgromadzenie wiernych powołane przez Jezusa i ukonstytuowane mocą Jego śmierci i zmartwychwstania.

Piotr i inni uczniowie jeszcze nie rozumieją tajemnicy śmierci i zmartwychwstania Mesjasza, ale już dowiadują się, że wspólnota założona przez Jezusa będzie zbudowana na Skale, a więc na mocnym fundamencie.

Dowiadują się także, że tak zbudowanej wspólnoty nie przemogą bramy piekielne, a więc przeciwności większe niż spowodowane siłami ludzkimi. Porównania zastosowane przez Jezusa, mówiące o skale i bramach piekielnych, są łatwe do zrozumienia. Wszyscy pojmujemy zawarte w nich aluzje, a szczególnie znamy właściwości skały, która może stanowić trwały fundament.

Uczniowie Jezusa jednak, słuchając Jego słów, mieli przed oczyma wspaniałą ich ilustrację. Znajdowali się, bowiem przed potężnym pasmem skalnym, widzieli zatem skałę i słowa Jezusa nabierały dla nich szczególnej wyrazistości.

Co więcej, u podnóża tej skały znajdowała się potężna pieczara, która działała na wyobraźnię, jako brama, czeluść prowadząca do krainy podziemnej, do piekieł. W sąsiedztwie natomiast owej pieczary znajdowało się pogańskie miejsce kultu. Pieczara oraz pogańskie miejsce kultu nie mogą zagrozić potężnej skale i temu, co na tej skale zostałoby zbudowane.

Tak samo Kościół Chrystusowy, zbudowany na Piotrze, nie może zostać pokonany przez żadne siły, nawet szatańskiego pochodzenia. Uczniowie Jezusa w terenie, w którym się znajdowali, mieli wspaniałą ilustrację do słów Mistrza, co świadczy dodatkowo o wielkim realizmie Ewangelii i jej wspaniałym osadzeniu w realiach Ziemi Świętej.

Pielgrzymi, którzy obecnie udają się do tej Ziemi, także mogą doświadczyć tego realizmu. Wspomniana skała i pieczara u jej podnóża, a również pozostałości świątyni zbudowanej już w późniejszych czasach ku czci bożka Pana znajdują się w miejscowości Banias, której nazwa jest arabskim odpowiednikiem słowa Panias, pochodzącego od imienia bożka (Arabowie zamiast litery „p” wymawiają „b”).

W tym miejscu obecnie znajduje się park archeologiczny. Bożek Pan, którego imię znaczyło „wszystko”, był pierwotnie opiekunem trzód i pasterzy. Był to niezgrabny potwór o głowie i nogach kozła oraz kudłatym torsie, okrutny w zaspokajaniu swych pragnień, pojawiając się, miał budzić przerażenie.

Myślami, zatem przenieśmy się do Banias, znajdujemy się na terenie Wzgórz Golan, w pięknej scenerii spod skał wypływa jedno z trzech źródeł Jordanu, jest to właściwie wywierzysko, z którego obficie wypływa woda tworząca zaraz szeroko płynącą rzekę. Przed nami skalne pasmo. Obok wypływającej wody przechodzimy na teren, na którym była pogańska świątynia, możemy stanąć koło wyciosanych w skale wnęk po posągach pogańskich demonów i zaglądnąć w głąb naturalnej pieczary. A przede wszystkim możemy odczytać tekst Ewangelii wyznaczony na uroczystość Świętych Piotra i Pawła i przeżyć go w niepowtarzalny sposób.

To było tu i tak bardzo odpowiadało właśnie temu miejscu. Patrząc na dwa „najsilniejsze filary” Kościoła: Piotra i Pawła, widzimy różnicę w ich osobowości oraz jednomyślność w podejściu do wiary w Jezusa z Nazaretu. Obydwaj w swoim życiu popełnili grzechy, ale przez to z pewnością nie będą zwracać uwagi i niejako „czepiać” się naszych uchybień spowodowanych strachem czy błędem. Będą jednak patrzyć na naszą relację do Jezusa, którego mamy kochać bardziej niż inni ludzie i którego mamy głosić wszystkim ludziom we wszystkich miejscach i w każdym czasie.

Opracowano na podstawie publikacji ze strony: www.franciszkanie.esanok.pl

27 czerwca 2015|