ŚWIADKOWIE BOŻEJ MIŁOŚCI I MIŁOSIERDZIA

27 kwietnia 2014 roku; NIEDZIELA MIŁOSIERDZIA BOŻEGO; Człowiek w sercu Kościoła to prawda, ale też i cel – zawsze do osiągania, zawsze do poprawiania i do udoskonalania, zawsze przed. Ale przecież nie jest to cel ostateczny, bo owa droga, o której pisze Papież Polak, po prostu prowadzi do nieba, jest drogą do zbawienia. Do bycia apostołami i świadkami Bożego Miłosierdzia wzywał nas wielokrotnie Jan Paweł IIPapież Miłosierdzia.

ŚWIADKOWIE BOŻEJ MIŁOŚCI I MIŁOSIERDZIAChcemy nadal podążać jego śladami… W liście pasterskim na II Niedzielę Wielkanocną, ustanowioną przez Jana Pawła II świętem Miłosierdzia Bożego, biskupi podkreślają, że kanonizacja dwóch papieży – Jana XXIII i Jana Pawła II – „to dar zobowiązujący, na który trzeba godnie odpowiedzieć i do którego trzeba wciąż dorastać”.

Dziś dziękujemy Bogu za to, że Jan Paweł II, poprzez świadectwo życia, słowo i żarliwą modlitwę, stał się tak czytelnym znakiem Boga dla świata. Jako pasterz Kościoła przewodniczył mu przez 27 lat, a na progu trzeciego tysiąclecia zawierzył świat Bożemu Miłosierdziu” – czytamy w liście pasterskim. W Niedzielę Miłosierdzia Bożego, 27 kwietnia 2014 r., do wszystkich parafii w Polsce dotrze Kanonizacyjna Iskra Miłosierdzia, skąd można ją zabrać do domów i rodzin.

  • „Dzisiejsza uroczystość kanonizacyjna jest wymownym dopełnieniem powszechnego przekonania, że był to człowiek święty.
  • Dlatego chcemy podążać nadal jego śladami, bo mamy świadomość, że święci wychowują świętych.
  • On jest dla nas przewodnikiem na drogach prawdy i miłosierdzia” – piszą biskupi.

Druga Niedziela Wielkanocna rozpoczyna Tydzień Miłosierdzia. Z tej okazji biskupi dziękują za wszystkie dzieła miłosierdzia, m.in. za inicjatywy Caritas. Ukazują one „jak wiele wrażliwości i dobra kryje się w sercu człowieka żyjącego, na co dzień duchem Ewangelii”.

  • Jak podkreślają biskupi, „posługa miłosierdzia jest zadaniem każdego z uczniów Chrystusa”. Przypominają też zachętę papieża Franciszka do troski o ubogich i rozwijania „wyobraźni miłosierdzia”.

„Bracia trwali w nauce apostołów i we wspólnocie”. Ten opis z Dziejów Apostolskich tchnie wręcz obrazem idealnym i doskonałym. Wspólnota dóbr, rozdzielanie ich potrzebującym, codzienna modlitwa, no i życzliwość otoczenia. Ten opis to jedno z summariów Księgi, zapisanych w jej pierwszej części. Są one zawsze pełne dostojeństwa, jakiejś niezwykłości, wręcz zaproszeniem do naśladowania. I rzeczywiście w następnych stuleciach, aż po współczesność, Kościół pierwotny ze swą gorliwością był i jest punktem odniesienia. Nie brakowało i nie brakuje stanowisk, że jeśli coś ma pojawić się w Kościele, powinno się jakoś odnosić do tego pierwotnego obrazu, w nim się zakotwiczać i zakorzeniać.

  • Ale ten pierwotny Kościół nie był sielankową, sentymentalną idyllą, ziemskim rajem dla wybranych szczęściarzy.
  • Był codziennym trudem tworzenia i częstej rezygnacji z siebie.
  • Trwać w nauce to przecież uznać głoszoną naukę, podporządkować się jej. Sprzedać majątek i rozdać – to heroizm, na który stać bardzo niewielu.
  • Codziennie zjawiać się w świątyni z potrzeby serca, a nie z obowiązku, nie jest łatwe, nawet dla osób konsekrowanych.
  • No i prostota serca. Na tę najłatwiej stać dziecko.  Dorośli z czasem gubią ją na drogach życia, bo egoizm, bo okoliczności, bo przeżycia, bo spotykani ludzie i tysiące innych powodów.

Mimo to Dzieje Apostolskie zostawiają ideał, cel godny wysiłku, w którym człowiek jest drogą Kościoła, a całość podsumowuje prosty, ale jakże bogaty w treść opis tych, co w ten właśnie sposób dostępują zbawienia – i tam, w Jerozolimie, w pierwszym pokoleniu uczniów Chrystusa i w każdym następnym, w naszym także.

  • Obecna niedziela jest dniem szczególnym. Tego dnia, bowiem wpatrujemy się w Serce Jezusowe, które jest pełne Miłości i Miłosierdzia względem każdego człowieka.

O tym często przy różnych okazjach mówili kanonizowani właśnie w Niedzielę Miłosierdzia Bożego papieże Jan XXIII i Jan Paweł II, który mówił przy grobie św. Faustyny Kowalskiej w Krakowie: „Nic tak nie jest potrzebne człowiekowi, jak miłosierdzie Bożeowa miłość łaskawa, współczująca, wynosząca człowieka ponad jego słabości ku nieskończonym wyżynom świętości Boga.

  • W tym miejscu (w Krakowie) uświadamiamy to sobie w sposób szczególny. Stąd, bowiem wyszło orędzie miłosierdzia Bożego, które sam Chrystus zechciał przekazać naszemu pokoleniu za pośrednictwem św. Siostry Faustyny.
  • Jest to orędzie jasne, czytelne dla każdego. Każdy może tu przyjść, spojrzeć na ten obraz miłosiernego Chrystusa, na Jego Serce promieniujące, i w głębi duszy usłyszeć to, co słyszała Siostra Faustyna: «Nie lękaj się niczego, ja jestem zawsze z tobą».
  • A jeżeli szczerym sercem odpowie: «Jezu, ufam Tobie!», znajdzie ukojenie wszelkich niepokojów i lęków.
  • W tym dialogu zawierzenia nawiązuje się pomiędzy człowiekiem i Chrystusem szczególna więź wyzwalającej miłości” (Kraków-Łagiewniki, 7 VI 1997 roku).
  • Jest to miłość, która nigdy nie powie: „Zasługuje na zemstę. I na nic więcej!”. Miłość, która ufnym słowem, co dnia będzie powtarzać: „Odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom i nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego”.

Bądźcie apostołami miłosierdzia

List pasterski Episkopatu Polski na Niedzielę Miłosierdzia Bożego 2014. [Tekst do wykorzystania duszpasterskiego].

1. Dar kanonizacji i zadanie apostolskie

Wyniesienie do chwały świętych bł. Jana XXIII i bł. Jana Pawła II jest darem Bożego Miłosierdzia dla Kościoła i całego świata. Jest to dar zobowiązujący, na który trzeba godnie odpowiedzieć i do którego trzeba wciąż dorastać. Święci są dla nas żywą Ewangelią. Dzięki ich świadectwu odkrywamy ważną prawdę, że słowo Dobrej Nowiny to konkretny program dojrzewania w wierze, nadziei i miłości.

Staje, więc przed nami apostolskie zadanie, w którym – jak mówił św. Jan Paweł II – „potrzeba miłosierdzia, aby wszelka niesprawiedliwość na świecie znalazła kres w blasku prawdy”. (17 VIII 2002). Blask prawdy, przebaczenia i wiernej miłości płynie z otwartego serca Jezusa Miłosiernego, który pozdrawia nas dzisiaj słowami: Pokój wam! (J 20,19).

  • Dar pokoju był potrzebny Jego uczniom, którzy po dramacie Wielkiego Tygodnia trwali w zamknięciu przed światem.
  • W najtrudniejszym momencie opuścili swojego Mistrza, zaparli się Go publicznie, pozwolili się odrzeć z nadziei, którą Jezus wlewał w ich serca.
  • Ta nadzieja powraca teraz, kiedy spotykają Zmartwychwstałego.
  • On mocą Ducha Świętego dał im władzę odpuszczania grzechów i głoszenia Dobrej Nowiny aż po krańce ziemi. W ten sposób wprowadził ich na nowo w przestrzeń żywej wiary.
  • Dla wątpiącego Tomasza Jezus Zmartwychwstały ponownie staje się jego Panem i Bogiem – Tym, którego można dotknąć, przed którym można się rozpłakać i któremu warto bezgranicznie zawierzyć.

Żywa, pokorna i ufna wiara jest zadatkiem Bożego błogosławieństwa i źródłem duchowej siły, by z tym większą nadzieją patrzeć ku przyszłości.

2. Ogień Miłosierdzia Bożego – bogaci Miłosierdziem

W czwartą niedzielę Wielkiego Postu z krakowskich Łagiewnik została przekazana Kanonizacyjna Iskra Miłosierdzia. Ogień ten zapalił w dniu 16 grudnia 2003 roku, w swej prywatnej kaplicy na Watykanie, Jan Paweł II. Przekazany w Łagiewnikach płomień dociera w dzisiejszą Niedzielę Miłosierdzia do wszystkich parafii, abyśmy mogli zabrać go do naszych domów i rodzin, by z nową mocą zapłonął w naszych sercach. Fakt, że pośrednikami w przekazywaniu tego światła stali się ludzie młodzi – zwłaszcza stypendyści Fundacji Dzieło Nowego Tysiąclecia – jest znakiem nadziei. Ci, którzy dzięki ofiarom ludzi dobrego serca, mogą rozwijać swoje talenty, odwdzięczają się zaangażowaniem w życie Kościoła i Ojczyzny.

  • Do takiej obecności i zaangażowania, do bycia apostołami i świadkami Bożego Miłosierdzia, wzywał nas Jan Paweł II – Papież Miłosierdzia.
  • Czynił to nie tylko słowem pełnym ojcowskiego zatroskania o losy współczesnego świata, ale także poprzez postawę pochylenia się nad problemami rodziny, dzieci, młodzieży, ludzi zepchniętych na margines życia społecznego, doświadczonych cierpieniem i bezradnością, pozbawionych domu i podstawowych środków do życia.
  • Sam niczego nie miał dla siebie, był człowiekiem ubogim w ewangelicznym znaczeniu. Wszystko, bowiem co posiadał, byłou Boga”. Jego jedynym bogactwem stał się krzyż Chrystusa, który tak mocno tulił do serca, aż po moment odejścia do domu Ojca w święto Bożego Miłosierdzia.

Dzisiejsza uroczystość kanonizacyjna jest wymownym dopełnieniem powszechnego przekonania, że był to człowiek święty. Dlatego chcemy podążać nadal jego śladami, bo mamy świadomość, że święci wychowują świętych. On jest dla nas przewodnikiem na drogach prawdy i miłosierdzia. On zrozumie niepokoje i troski naszych serc.

3. Wezwani do czynów miłosierdzia

Dziś dziękujemy Bogu za to, że Jan Paweł II, poprzez świadectwo życia, słowo i żarliwą modlitwę, stał się tak czytelnym znakiem Boga dla świata. Jako pasterz Kościoła przewodniczył mu przez 27 lat, a na progu trzeciego tysiąclecia zawierzył świat Bożemu Miłosierdziu.

  • Posługa miłosierdzia jest zadaniem każdego z uczniów Chrystusa.
  • Św. Siostra Faustyna zanotowała w Dzienniczku wielkie pragnienie Jezusa: „Żądam od ciebie uczynków miłosierdzia, które mają wypływać z miłości ku mnie. Miłosierdzie masz okazywać zawsze i wszędzie bliźnim, nie możesz się od tego usunąć ani wymówić, ani uniewinnić” (Dz. 742).

Dzisiejsza niedziela w oktawie Zmartwychwstania Pańskiego rozpoczyna kolejny Tydzień Miłosierdzia. Dziękujemy Bogu za to, że w tej Szkole Miłosierdzia na polskiej ziemi było i jest tak wielu ludzi, którzy w twarzy cierpiącego człowieka potrafią dostrzec znieważone i cierpiące oblicze Chrystusa. Są to nie tylko święci i błogosławieni minionych stuleci, ale także ludzie naszych czasów, którzy na różne sposoby próbują zaradzić materialnej i duchowej biedzie.  Wyrażamy wdzięczność wobec wszystkich organizacji społecznych, fundacji, stowarzyszeń, wspólnot zakonnych, które na co dzień podejmują skuteczną troskę o ubogich.

Szczególne słowa podziękowania kierujemy pod adresem ogólnopolskiej Caritas, która dociera do ubogich rodzin, prowadzi świetlice, hospicja, inspiruje działalność parafialnych grup charytatywnych oraz szkolnych kół Caritas, kształtując w ten sposób wyobraźnię miłosierdzia u dzieci i młodzieży. Służą temu ciekawe inicjatywy i projekty, jak chociażby: Tornister pełen uśmiechu, Mieć wyobraźnię miłosierdzia, Miłosierny Samarytanin (inspirowany przez Wspólnotę św. Idziego), czy coroczny koncert charytatywny związany z przyznaniem medalu Bogaci miłosierdziem. Są to tylko niektóre przykłady świadczące o tym, jak wiele wrażliwości i dobra kryje się w sercu człowieka żyjącego, na co dzień duchem Ewangelii.

  • Również w tym właśnie duchu papież Franciszek, podczas niedawnego spotkania z polskimi biskupami w Rzymie, powiedział: „zachęcam was do troski o ubogich.
  • Także w Polsce, pomimo aktualnego rozwoju gospodarczego kraju, jest wielu potrzebujących, bezrobotnych, bezdomnych, chorych, opuszczonych, a także wiele rodzin – zwłaszcza wielodzietnych – bez wystarczających środków do życia i wychowywania dzieci.
  • Bądźcie blisko nich! Wiem jak dużo czyni w tej dziedzinie Kościół w Polsce, okazując wielką hojność nie tylko w ojczyźnie, ale także w innych krajach świata.
  • Dziękuję wam i waszym wspólnotom za to dzieło. Nadal zachęcajcie waszych kapłanów, zakonników i wszystkich wiernych, by mieli „wyobraźnię miłosierdzia” i zawsze ją praktykowali.”

Niech ta serdeczna prośba Ojca Świętego Franciszka, który dziś dokonał kanonizacji dwóch Pasterzy Kościoła o sercu miłosiernym: Jana XXIII oraz Jana Pawła II, będzie dla nas wezwaniem, abyśmy nie tylko w rozpoczynającym się Tygodniu Miłosierdzia, ale w całym naszym życiu okazywali miłosierdzie.

Wszystkim na tę drogę miłosierdzia udzielamy pasterskiego błogosławieństwa.

Podpisali: Kardynałowie, Arcybiskupi i Biskupi, obecni na 364. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie, w dniu 13 marca 2014 roku.

Opracowano na podstawie publikacji ze strony: www.franciszkanie.esanok.pl

 

26 kwietnia 2014|