ROK ŚWIĘTEGO BRATA ALBERTA.

Po przeżyciu Roku Miłosierdzia, Episkopat Polski mając na względzie większe go zgłębianie, zanurzanie się w Bożym Miłosierdziu stawia nam na przykład Świętego, który życie swoje poświęcił dla bliźniego, który był człowiekiem miłosierdzia, Św. Brata Alberta. Dlatego 25 grudnia 2016 roku w 100-lecie śmierci Świętego, ogłosił rok 2017- ROKIEM ŚWIĘTEGO BRATA ALBERTA.

Święty Brat Albert – Adam Chmielowski, który urodził się 20 sierpnia1845 roku w rodzinie ziemiańskiej, w diecezji krakowskiej. W wieku 8 lat umiera mu ojciec, urzędnik rosyjski. Dzięki temu do szkoły mógł chodzić w Petersburgu, gdzie dostał medal od Cara Aleksandra. Jednak mądra matka zabrała go z tej szkoły i przeniosła do Warszawy, by nie zrusyfikował się.

 Św_Brat_Albert_by_Leon_Wyczółkowski_(1901-1902)Gdy miał 14 lat umiera mu matka a opieką zajmuje się siostra ojca. Przed śmiercią matka przekazała mu obrazek Matki Bożej Częstochowskiej i poleciła mu nigdy z tym obrazkiem nie rozstawać się. Po gimnazjum uczęszcza do szkoły średniej w Puławach, gdzie wstępuje do Oddziału Puławiaków, by walczyć o wolność Polski. W 1863 roku bierze udział w Powstaniu Styczniowym, dostaje się do niewoli austriackiej , skąd ucieka. W tym też roku traci nogę w niewoli rosyjskiej, zostaje tu zwolniony(dzięki pochodzeniu ojca) i wyjeżdża do Paryża na leczenie do rodziny. Rodzina chce, żeby został inżynierem. Powraca do Warszawy i odkrywa zdolności malarskie. Polska sponsoruje mu studia malarskie w Monachium. Po pięciu latach wraca do Polski do Zarzecza koła Przeworska, mieszka u Pana Chojeckiego. Wraca do Warszawy i spotyka się z Sienkiewiczem, Modrzejewską, Dygasińskim. W 1876 roku nawraca się, odprawia rekolekcje u Jezuitów w Tarnopolu, w następstwie 24.09.1880 roku wstępuje do Zakonu Ojców Jezuitów w Starej Wsi. Po kilku miesiącach zapada na chorobę nerwową, leczy się w szpitalu we Lwowie. Młodszy brat zabiera go ze szpitala. Pokonać chorobę pomaga mu spowiednik Leopold. Spowiednik ukierunkował go na życie tercjarskie, troska o Boga, służba Bogu i ludziom świeckims. Od tej pory, jako dobry malarz odnawia kościoły, obrazy, ołtarze, pomaga jak może Parafiom. Niestety zaborca przerywa te pracy. Opuszcza zabór rosyjski. Zamieszkuje w Krakowie i tu zaczyna się interesować i spotykać z ludźmi biednymi, zaniedbanymi, zagubionymi. Tu spotyka Rafała Kalinowskiego, który organizuje zakony niehabitowe. Św. Brat Albert zamieszkuje z biednymi, bezdomnymi w miejskiej Ogrzewalni, zbiera dla nich pieniądze i choć go nie akceptują, plują na niego, odrzucają, robi to nadal, bo widzi w nich Chrystusa i okazuje im Miłość Miłosierną. Moment spotkania z grzesznikiem, tu miłość dokonuje cudu. Zrozumiał, że tylko miłością może trafić do tych ludzi. Z czasem ludzie zaczynają mu pomagać, tworzy więc Zgromadzenie Braci Albertynów i Sióstr Albertynek, w których najczęściej na początku pracują nawróceni. Miłosierdzie czyni cuda, bo gdy obdarzymy bliźniego miłością to ona wraca do nas. Zakony w diecezji przemyskiej istnieją w Przemyślu i Jarosławiu. Tworzył też pustelnie, jedną w Zakopanem. Jeśli chcesz pracować dla biednych musisz zbliżyć się do Boga. Zakonnicy mieli obowiązek pogłębiać swoją relacje z Bogiem.

Święty Brat Albert zmarł 25 grudnia 1916 r na raka żołądka. Na pogrzebie byli wszyscy z władz kościelnych i państwowych.

W 1934r pierwszy proces beatyfikacyjny, przerwany wojną, wznowiony w 1950 r. W 1983r.błogosławiony przez Papieża Jana Pawła II. 12 listopada 1989 r został kanonizowany. Podczas Mszy Św. Kanonizacyjnej Papież Jan Paweł II powiedział że jest to patron czasu przełomu, ale my musimy pracować, bo nikt za nas tego nie zrobi. Brata Alberta cechuje maryjność, może mały obrazek Matki Bożej Częstochowskiej , dany przez matkę ukierunkował jego życie?.

Notatki z rekolekcji Akcji Katolickiej w Strachocinie, styczeń 2017r.

1 marca 2017|