PAN IDZIE Z NIEBA

19 kwietnia 2014 roku; UROCZYSTOŚĆ NAJŚWIĘTSZEGO CIAŁA I KRWI CHRYSTUSA; W uroczystość Bożego Ciała sprawowanie Eucharystii ma wyjątkowy przebieg. W wielu miejscach odbywają się procesje z Najświętszym Sakramentem. W naszym mieście główna procesja Bożego Ciała rozpocznie się o godz. 10.00 w kościele Chrystusa Króla i przejdzie ulicami do kościoła Przemienienia Pańskiego. Chrystus obecny w Eucharystii opuszcza mury świątyni, by poza nią odebrać należną Mu cześć.

PAN IDZIE Z NIEBATe procesje mają nam przypomnieć, że tam, gdzie dziś niesiemy Najświętszy Sakrament, jest miejsce dla Jezusa. A więc pośrodku naszego życia, wśród wielu czynności i zgiełku każdego dnia. Jezus chce być obecny na naszych ulicach i w naszych domach.

Wszędzie! Wszędzie niesiony przez świadectwo naszego chrześcijańskiego życia. Boże Ciało, przypadające w czwartek po uroczystości Trójcy Przenajświętszej, a więc zawsze 60 dni po Wielkanocy (jest to, więc święto ruchome), w przeciwieństwie do Wielkiego Czwartku, kiedy również obchodzimy pamiątkę ustanowienia Eucharystii, ale w powiązaniu z Męką Chrystusa na krzyżu, ma charakter dziękczynny i radosny, nadto jest swoistą manifestacją wiary i przywiązania do wiary ojców. Jest to jedno z najważniejszych nakazanych świąt katolickich.

W uroczystej procesji z monstrancją z Najświętszym Sakramentem, z feretronami, chorągwiami i dziewczynkami sypiącymi kwiatki wychodzimy na ulice naszych miasteczek, wiosek i miast, by podziękować Chrystusowi za niezwykły dar ustanowienia Eucharystii, zatrzymując się przy czterech ołtarzach, przy których czytane są fragmenty z Ewangelii świętych Mateusza, Marka, Łukasza i Jana związane tematycznie z Eucharystią. Sam, bowiem Bóg przechodzi procesyjnie pośród swojego ludu, przypominając o tym, że jest z nim zawsze i wszędzie.

Nigdy o tym nie zapominajmy i uczmy tego kolejne pokolenia. Ciszę spokojnego do tej pory czerwcowego popołudnia przerwał nagle metaliczny dźwięk dzwonka. W jednej chwili z wiklinowych koszyczków, niesionych przez dzieci pierwszokomunijne, wysypały się wprost na zakurzoną ulicę delikatne płatki róż. Z chmury kadzielnianego dymu wyłonił się ozdobny baldachim. Wkrótce potem ogromna rzesza ludzi ze śpiewem na ustach wypełniła wąską ulicę, nie oszczędzając nawet trawników. Pośród nich majestatycznie kroczył kapłan, wspierany przez dwóch mężczyzn. Dźwigał on z największą ostrożnością złotą monstrancję, w której schowany był Najświętszy Sakrament. Położywszy ją na prowizorycznym ołtarzu, rozpoczął płomiennie przemawiać do zgromadzonych wiernych. Pomimo spiekoty dnia, wszelkich rozproszeń i zmęczenia oczy wszystkich wpatrzone były w maleńki okruch białego Chleba. Brakuje słów, aby opisać ten niezwykły dialog miłości…

Zapewne tak wygląda niejedna procesja w uroczystość Bożego Ciała, która od wielu już wieków wpisała się na trwałe w krajobraz naszych miast i wsi, a także w serca wielu pokoleń Polaków. Nikogo też nie dziwi widok tłumów wiernych zginających kolana i pochylających głowy przed Najświętszą Hostią.

Mało kto wie, że pierwsza taka procesja odbyła się w mieście Liège (dzisiejsza Belgia) w 1247 r., za sprawą cudownych objawień, których świadkiem była miejscowa augustianka bł. Julianna de Retinne.

  • Papież Urban IV kilkanaście lat później rozciągnął uroczystość Bożego Ciała na cały Kościół.

Stanowi ona publiczne wyznanie wiary w realną obecność Jezusa Chrystusa pod postaciami chleba i wina. Każdy wierzący, radując się z tego wydarzenia, zaprasza tym samym Boga na niełatwe, często pokręcone ścieżki swojego życia, aby zmartwychwstały Chrystus był jego Przewodnikiem ku wieczności.

Obecnie Polska jest jednym z nielicznych państw, w którym zwyczaj organizowania procesji do czterech ołtarzy – w uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pana Jezusa przypada na czwartek po Niedzieli Trójcy Świętej. Jest to prawdziwy ewenement na skalę Europy! Pozostańmy wierni tej tradycji i pójdźmy za Panem!

Zróbcie Mu miejsce, Pan idzie z nieba,

Pod przymiotami ukryty chleba.

Zagrody nasze widzieć przychodzi

I jak się dzieciom Jego powodzi.

Otocz Go wkoło, rzeszo wybrana,

Przed Twoim Bogiem zginaj kolana,

Pieśń chwały Jego śpiewaj z weselem,

On twoim Ojcem, On Przyjacielem”.

                          (Franciszek Karpiński)

Opracowano na podstawie publikacji ze strony: www.franciszkanie.esanok.pl

 

18 czerwca 2014|