Jubileuszowy Akt Przyjęcia Chrystusa
za Króla i Pana

Objawiając się Służebnicy Bożej, mistyczce Rozalii Celakównie (1901-1944), Pan Jezus mówił, że konsekwencje grzechów popełnionych przez Polaków są tak wielkie, iż sprawiedliwość Boża chce ukarać Naród Polski. Przez karę Bożą należy rozumieć decyzję Boga, aby grzesznicy doświadczyli tragicznych skutków swoich grzechów.

Mieczysław Piotrowski TChr

Mi3Pan Jezus mówił Rozalii Celakównie, że chodzi zwłaszcza o grzechy nieczystości (współżycie przedmałżeńskie, cudzołóstwo, stosowanie antykoncepcji, pornografia), morderstwa (w tym zabijanie nienarodzonych dzieci) oraz nienawiść. Jedynym ratunkiem dla Polski będzie uzna- I nie Jezusa Chrystusa za swego Króla i Pana przez intronizację „w całym państwie z rządem na czele. To uznanie ma być potwierdzone porzuceniem grzechów i całkowitym zwrotem do Boga”. Wezwanie Jezusa nie mogło zostać zlekceważone. Dlatego Konferencja Episkopatu Polski zatwierdziła Jubileuszowy Akt Przyjęcia Jezusa Chrystusa za Króla i Pana. Został on dołączony do bieżącego numeru „Miłujcie się!”.

Dwie drogi

Największym nieszczęściem dla każdego człowieka jest grzech. Jeżeli ktoś trwa w grzechu i gardzi Bożym miłosierdziem, idzie drogą, która prowadzi go do zguby wiecznej. Aby uniknąć największej tragedii, jaką jest wieczność piekła, trzeba otworzyć się na Boże miłosierdzie, przyjąć Jezusa Chrystusa jako swojego Króla i Pana i pozwolić Mu, aby uratował nas samych, naszych naj­bliższych, Polskę, Europę i świat. Wiemy, że tylko miłość Chrystusa może przezwyciężyć całą grozę zła, które ciąży nad nami i całą ludzkością. Dlatego trzeba całkowicie oddać się pod panowanie Jego miłości. Wszyscy wierzący Polacy powinni zdecydowanie przeciwstawić się powszechnej w świecie detronizacji Chrystusa, poprzez Jego intronizację, czyli uznanie, że tylko On jest jedynym Panem, że wszystkie dziedziny życia trzeba podporządkować Jego prawu miłości. To powinien być wspólny akt wiary Polskiego Narodu. Polega on na całkowitym poddaniu pod panowanie Chrystusa naszego życia osobistego, rodzinnego i narodowego. Przez ten akt powinniśmy zobowiązać się do życia zgodnego z Bożym prawem, do pełnienia woli Bożej i uznania, że nasze życie oraz wszystko to, co posiadamy i kim jesteśmy, jest bezinteresownym darem Boga. Już św. Piotr w dniu Zesłania Ducha Świętego wezwał do przyjęcia Jezusa za jedynego Pana i Mesjasza, czyli Króla (Dz 2,36). Trzeba więc stanąć w prawdzie i uznać to, co jest oczywiste, że tylko Jezus Chrystus ma wszelką władzę na niebie i na ziemi: „Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie

Akt Przyjęcia Jezusa Chrystusa
za Króla i Pana
polega na całkowitym poddaniu
pod panowanie Chrystusa naszego życia osobistego, rodzinnego i narodowego

przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie” (Dn 7,13-14). Jeżeli nie uwierzysz w Jezusa Chrystusa, nie uznasz Jego panowania, nie podporządkujesz całego swojego życia wymaganiom Ewangelii, to wtedy dobrowolnie oddasz się pod panowanie Szatana, którego królestwem jest przerażająca rzeczywistość piekła. Święty Paweł mówił do strażnika więzienia: „Uwierz w Pana Jezusa, a zbawisz siebie i swój dom” (Dz 16,31). Tylko wiara w Chrystusa prowadzi do zbawienia, czyli do przeprowadzenia nas z królestwa grzechu, kłamstwa, nienawiści i śmierci do królestwa prawdy, życia, sprawiedliwości, miłości i pokoju. W Liście do Rzymian czytamy: „Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych – osiągniesz zbawienie. Bo sercem przyjęta wiara prowadzi do usprawiedliwienia, a wyznawanie jej ustami – do zbawienia” (Rz 10,9-10). Wyznanie z wiarę panowania Jezusa jest najważniejszym elementem aktu przyjęcia Jezusa za Króla i Pana. Papież Pius XI w encyklice Quas primas napisał: „Trzeba więc, aby Chrystus panował w umyśle człowieka, którego obowiązkiem jest z zupełnym poddaniem się woli Bożej przyjąć objawione prawdy i wierzyć silnie i stale w naukę Chrystusa; niech Chrystus króluje w woli, która powinna słuchać praw i przykazań Bożych; niech panuje w sercu, które, wzgardziwszy pożądliwościami, ma Boga nade wszystko miłować i do Niego jedynie należeć; niech króluje w ciele i członkach jego, które jako narzędzia, lub – że słów św. Pawła Apostoła użyjemy (Rz 6,13): jako »zbroja sprawiedliwości Boga«, mają przyczynić się do wewnętrznego uświęcenia dusz”.

Nie lękajcie się!

Święty Paweł pisze: „Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone. On jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie” (Kol 1,16-17). Jezus Chrystus jest jedynym Panem i Królem całego Wszechświata. Decyzją naszej woli, w sposób całkowicie dobrowolny, powinniśmy tę prawdę przyjąć i nią żyć, uznając Chrystusa za naszego jedynego Pana i Króla, podporządkowując wszystkie dziedziny naszego życia prawu Bożemu, Bożej władzy, okazując Mu całkowite posłuszeństwo. W ten sposób poddamy się pod panowanie Jego miłosiernej miłości. Umierając za każdego z nas na krzyżu, „gdyśmy byli jeszcze grzesznikami” (Rz 5,8), Chrystus dał największe świadectwo, jak bardzo nas ukochał. Trzeba tylko uwierzyć, z ufnością dziecka otworzyć swoje serce i przyjąć dar Jego miłosierdzia, uznać Go za jedynego Pana i Króla. Nie trzeba obawiać się podporządkowania całego swojego życia wymaganiom Jego miłości, gdyż tylko otwierając się na nie, będziemy rzeczywiście wolni. Jak bardzo aktualne są słowa św. Jana Pawła II: „Nie lękajcie się! Otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi! Dla Jego zbawczej władzy otwórzcie granice państw, systemów ekonomicznych, systemów politycznych oraz kierunków cywilizacyjnych. Nie lękajcie się!”

(Rzym, 22 października 1978 roku).

Mi2Jubileuszowy Akt Przyjęcia Jezu­sa za Króla i Pana zostanie dokonany w sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach przez Episkopat, prezydenta Rzeczypospolitej Pol­skiej i najwyższe władze państwo­we, w niedzielę Chrystusa Króla 20 listopada 2016 roku.

Niech każdy z nas osobiście przyj­mie Jezusa za Króla i Pana. Praktycz­nie oznacza to zobowiązanie się do życia w stanie łaski uświęcającej. Jeżeli żyjemy w stanie łaski, mając serca czyste, to wtedy Jezus jest rze­czywiście naszym Panem i Królem, a jeżeli trwamy w grzechu śmiertel­nym, to jesteśmy w niewoli i króle­stwie Szatana.

Jubileuszowy Akt Przyjęcia Jezusa za Króla i Pana zobowiązuje nas do:

  1. Regularnej comiesięcznej spowiedzi oraz do natychmiasto­wego powstawania z każdego cięż­kiego grzechu w sakramencie po­kuty, aby zawsze być w stanie łaski uświęcającej.
  2. Odrazy do wszelkiego grzechu oraz wszystkich okazji, które do nie­go prowadzą, a także życia zgodne­go z Dekalogiem i nauką Kościoła katolickiego.
  3. Codziennej wytrwałej modli­twy różańcowej, lektury Pisma św. i, jeżeli to jest możliwe, uczestnicze­nia każdego dnia w Eucharystii.

„Zanim nadejdzie czas spra­wiedliwości, daję ludzkości czas miłosierdzia” – mówi do nas Pan Jezus poprzez św. Faustynę. Pamię­tajmy o tym, że „czas jest krótki” (1 Kor 7,29), i dlatego nie odkładaj­my na później decyzji nawrócenia, przyjęcia Jezusa za swego jedynego Pana i Zbawiciela.

Włączmy siebie samych i swoje rodziny w Jubileuszowy Akt Przyjęcia Jezusa Chrystusa za Króla i Pana. Po­zwólmy Jezusowi, aby uzdrawiał na­sze serca i jednoczył więzami czystej miłości.

19 listopada 2016|