APOSTOŁOWIE SŁOWIAN

13 luty 2014 roku; ŚWIĘTO WSPÓŁPATRONÓW EUROPY ŚWIĘTYCH CYRYLA I METODEGO; 14 lutego Obchodzimy święto Współpatronów Europy, świętych Cyryla i Metodego, którzy dzielą ten tytuł ze św. Benedyktem. Ci dwaj bracia narodowości greckiej, urodzeni w IX wieku w Tesalonice i wykształceni w szkole patriarchatu w Konstantynopolu, poświęcili się głoszeniu Ewangelii w Państwie Wielkomorawskim nad środkowym Dunajem. Cyryl i Metody prowadzili swoją misyjną posługę w jedności zarówno z Kościołem Konstantynopola, jak i ze Stolicą Następcy Piotra, dając w ten sposób świadectwo jedności Kościoła, który w tamtej epoce nie był jeszcze rozdarty przez podział na część wschodnią i zachodnią.

APOSTOŁOWIE SŁOWIANWstawiennictwu tych dwóch świętych Kościół powierza dążenie do pełnej jedności wszystkich wierzących w Chrystusa.

Wspomnienie świętych Cyryla i Metodego jest też dla sposobnością, by przypomnieć chrześcijanom i wszystkim ludziom dobrej woli na naszym kontynencie o tym, co możemy określić, jako «wyzwanie europejskie», to znaczy o potrzebie budowania Europy głęboko świadomej swojej przeszłości, gorliwie zabiegającej o realizację praw człowieka, solidarnej z narodami innych kontynentów w dążeniu do pokoju i rozwoju na skalę światową. Do tak wzniosłych celów nie można jednak dążyć bez głębokiej i trwałej motywacji, którą obywatele i narody Europy mogą czerpać z bogatego dziedzictwa wspólnej kultury, podejmując płodny dialog z innymi wielkimi nurtami myślowymi, podobnie jak w przeszłości, w najlepszych momentach dziejów ich dwu tysiącletniej cywilizacji.

Tak więc wspominać dziś tych dwóch znakomitych apostołów Europy znaczy podjąć na nowo wysiłek ewangelizacji kontynentu, aby na historycznym przełomie tysiącleci mógł on zaczerpnąć nowe żywotne soki ze swych chrześcijańskich korzeni, z pożytkiem dla wszystkich europejskich narodów, dla ich kultury i pokojowego współistnienia. Idea ustanowienia specjalnego patronatu dla Europy jest stosunkowo nowa i pochodzi z XX wieku, kiedy to twórcy współczesnego porządku europejskiego zaczęli poszukiwać różnych form integracji narodów i państw naszego kontynentu. Zwrócenie się do idei świętych patronów chrześcijaństwa jest sygnałem, by uwypuklić wartości duchowe, które wyznaczały dotychczasowy kierunek przemian cywilizacyjnych i przyczyniły się do ustalenia ich chrześcijańskiej tożsamości.

Niestety, obserwuje się dziś niebezpieczne tendencje odchodzenia od tych wartości i budowanie integracji europejskiej na zupełnie obcych fundamentach światopoglądowych z wyraźnym ukierunkowaniem tylko na postęp ekonomiczno-gospodarczy, kosztem jej tożsamości. W tym kontekście, idea patronów Europy ma być również wyrzutem sumienia i drogowskazem dla kierunku współczesnych przemian cywilizacyjnych.

W czasach antycznych powszechna była wiara, że każdym miastem opiekuje się jakiś bóg lub inna istota duchowa. I tak, Atenami na przykład opiekowała się bogini Atena, Rzymem z kolei – Jowisz Kapitoliński. Tradycja żydowska wprowadziła ideę świętej obecności Boga Jahwe pośród swego ludu, która to obecność udzielała się w postaci aniołów i duchów wykonujących polecenia Boga. Szczytem tej obecności było wcielenie Syna Bożego i Jego trwanie w Duchu i Prawdzie powołanego przezeń Kościoła, a poprzez niego i chrześcijańskiego świata.

Owocem tego było nauczanie Kościoła o aniołach stróżach, którzy od początku towarzyszą każdemu człowiekowi w czynieniu dobra, a później świętych patronach chrztu i bierzmowania. Św. Jan w swej Apokalipsie mówi o aniołach (patronach) poszczególnych starożytnych metropolii, do których kierował on swe pasterskie napomnienia w obliczu ochłodzenia ich gorliwości religijnej. Aniołowie miast wkrótce zostali wyparci przez ich świętych patronów, a idea świętego patronatu zaczęła obejmować już nie tylko miasta, ale i całe narody i ich państwa. I tak od początku swoistymi patronami Kościoła i chrześcijańskiego świata zostali św. Józef i Matka Boża, opiekunowie Jezusa Chrystusa, więc i Jego dzieła zbawczego.

Oni też patronowali wszelkim poczynaniom Kościoła, szczególnie w newralgicznych momentach historii oraz w dziełach reformy. Nic dziwnego, że są oni patronami niemalże wszystkich zakonów oraz zgromadzeń zakonnych. Nad narodami i całymi państwami chrześcijańskimi zaczęli roztaczać swą niebiańską opiekę patronowie w jakiś sposób z nimi związani, będąc ich znakiem rozpoznawczym. I tak na przykład, św. Jerzy stał się patronem narodu i królestwa Anglii, św. Jakub Mniejszy, Apostoł, patronem Hiszpanii, św. Wojciech Biskup, Męczennik, patronem Polski. Swojego świętego patrona miały również uniwersytety, stany społeczne oraz cechy zawodowe. Wczytując się w życiorys wspomnianych patronów można podać następujące znaczenie niebiańskich patronów dla Europy:

  • Byli powołani do życia we wspólnotach zakonnych.
  • Ich wspólną płaszczyzną była działalność religijna i zaangażowanie się w sprawy Kościoła.
  • Oddziaływali na ludzi różnych języków, kultur, środowisk.
  • Byli znakiem nadziei, jedności Kościoła i zapowiedzią ekumenizmu.
  • Są symbolami pokuty i nawrócenia oraz pojednania.
  • Charakteryzowali się działalnością misjonarską.
  • Troszczyli się o zachowanie kultury łacińskiej i wartości cywilizacji Zachodu w okresie zagrożenia..Ukazywali wyższość wartości duchowych nad materialnymi.
  • Tworzyli społeczność chrześcijańską (Civitas Christiana).
  • Poszukiwali prawdy w życiu i konsekwentnie w niej trwali aż do śmierci, i to nierzadko męczeńskiej.

Opracowano na podstawie publikacji ze strony: www.franciszkanie.esanok.pl

 

13 lutego 2014|